Studententheaterfestival - 3 t/m 7 november 2004 - Juryrapport 1e prijs

Menes (Nijmegen) speelt 'Alles'
 
Algemeen
Een indrukwekkende manier van soevereine omgang met theatrale techniek en vorm, met als uitgangspunt een sterke tekst die op zeer professionele manier wordt gebracht door de acteurs. De tekst krijgt een komedie-achtig karakter door het typetjes-spel van de acteurs. De inhoud van de tekst krijgt een meerwaarde door het ‘dubbele’ dat in deze voorstelling plaatsvindt. De acteur speelt een buitenaards wezen, die weer een mens speelt. Hierdoor wordt de zin en zinloosheid van taal en omgangsvormen extra benadrukt. Het je moeten aanpassen aan structuren en het aan willen passen van structuren aan jezelf wordt hierdoor versterkt. De ingrediënten die een kwalitatief hoogwaardig stuk zouden moeten garanderen zijn aanwezig, d.w.z. er is een kwalitatief goede tekst voorhanden, geschreven door een getalenteerde schrijfster, er is een goede professionele regie, er is hard gewerkt om de acteurs op een bepaald niveau van ambachtelijkheid te brengen. Dit zorgt ervoor dat het stuk tegen het professionele aanzit.
 
Noodzaak
In het geval van Menes is er sprake van een intellectuele noodzaak om dit stuk te spelen. De acteurs brengen de tekst tot leven, ze gaan akkoord met de bedoeling van de schrijfster en de intentie van de regie. Daarnaast is er ook een innerlijke noodzaak om dit stuk te spelen, want dit stuk roept om gespeeld te worden en daaraan geven de acteurs goed gehoor, ze stralen uit dat deze noodzaak aanwezig is. Er is een doordachte keuze gemaakt voor dit stuk en ze voeren dit consequent door op een zeer indrukwekkende wijze.
 
Vrijheidsgebruik
Menes straalt een combinatie uit van vakmanschap en plezier. Het bijzondere aan een student is dat ze de mogelijkheid heeft om een vrijheid te benutten die andere personen niet hebben. Bij Menes heeft zich dit vertaald in een hoge mate van ambachtelijkheid, hetgeen ongetwijfeld voortkomt uit inzet en betrokkenheid.
 
Drama
Drama is het vrijwillig opzoeken van problemen, deze uitlichten en hiermee een spanning creëren, waarmee er een bepaalde vorm van identificatie door de toeschouwer wordt toegepast. Het venijn van de voorstelling zit hem in de staart, d.w.z. de voorstelling van conflictsituaties uit zich in de omgang met taal en structuur en bereikt zijn hoogtepunt bij het voortdurend slaan in het gezicht. Het aanpassen van jezelf aan de structuur gaat niet meer en de structuur aanpassen aan jezelf gaat ook niet meer, escalatie van het probleem is het gevolg. Als toeschouwer kun je je hiermee identificeren, vooral omdat je als toeschouwer vanaf het begin van de voorstelling stilzijgend akkoord gaat met de gekozen tekst, vorm etc. Identificatie is misschien niet juist gekozen in dit geval, maar als toeschouwer voel je je in ieder geval wel betrokken.
 
Verbazing
Door de combinatie van vorm en inhoud, de combinatie van het ‘dubbele’, de tekst en het spel ben je als toeschouwer verbaasd in positieve zin. Het publiek ziet nieuwe vormen van theater die als eye-opener kunnen werken, zowel op thematisch als op theatraal vlak.
 
Enscenering
Er is goed doorgedacht over kleurgebruik. We hebben het hier over de ‘grijzen’ en de ‘zwarten’, die terug komen in decor en kostuums. Dit steunt de verwarring over structuren en taal ontzettend goed en is absoluut een meerwaarde voor het stuk. Het gebruik van de vierde wand is ook goed gedaan. Met ondersteuning van licht en geluid en de alien-achtige manier van het doorbreken van deze wand is dit sterk uitgevoerd.
 
Toekomst
Blijf steun zoeken bij de vakmatig professionele kant van theater, want dit heeft dit stuk naar een hoog niveau getild.